هنر متعالی هشتمین پرونده ای بود که به یاری حی متعال و همراهی همکاران و دوستان برای هفته نامه خبری - تحلیلی پنجره تهیه نمودم. مطلبی که به قلم خودم و با عنوان «درد هنرمند،هنر دردمند» منتشر شده و آن را بسیار دوست می دارم ، در ذیل می خوانید. تاریخ انتشار پرونده شنبه ۸ آبان ۱۳۸۹ با آثاری از دکتر ریخته گران ، دکتر راودراد ، استاد احمد شاکری می باشد. در ضمن این وبلاگ در حالی به روز می شود که دخترم حلما ، بر روی دستم به خواب عمیقی فرو رفته.

هنر برآمده و برازنده آدمي است و بين حيوانات هنر به‎معناي ما هو هنر يافت نمي‌شود. اما اين هنر چيست و چگونه بايد در جامعه و جوامع انساني بروز و ظهور يابد؟ چه ويژگي‎هايي دارد كه انسان را به كمال مي‌رساند و به جمال روشن مي‌سازد؟ بايد گفت كه يكساني ميان خلق انسان‎ها، ‌هم‎ساني در هنرهاي توليد شده را پديد نمي‌آورد. يعني آن‎گونه نيست كه هم‎اكنون يك نوع هنر در جهان جريان داشته باشد و مي‌توان انواع گوناگون آن را به جهت معنا و صورت از هم باز شناساند. 

مولوي در مثنوي داستاني را آورده كه ذكر آن در اين‌جا خالی از لطف نیست و بحث پيرامون تفاوت ميان هنر انسان‎ها را روشن مي‌كند. روزگاري نقاشان چيني با نقاشان رومي در حضور پادشاهي از هنر خويش سخن مي‌گفتند و به طعنه و كنايه خود را بر گروه ديگر برتر مي‌دانستند. عاقبت بنا شد كه ميان دو گروه آزمون و امتحاني صورت گيرد تا مهتري گروهي مشخص شود. چيني‌ها از پادشاهي كه مسابقه را برگزار كرده بود طلب صدها نوع رنگ كردند،‌ ولي رومي‌ها مثل آنان در اين آزمون وارد نشدند.

چند روزي كه گذشت، صداي ساز و دهل و شادي چيني‌ها سر زد و موقع رونمايي از آثارشان فرا رسيد. مسابقه تمام شده بود و چيني‌ها، شاه را براي تماشاي نقش‎ و نگارها دعوت كردند. شاه و حاضران در حين بازديد، با ديدن نقاشي‎ها شگفت‎زده شده بودند،‌ اما تمايل داشتند كه ببينند رومي‎هايي كه مصالحي درخواست نكرده بودند چه تدبيري ‎انديشيده‎اند... (بقیه را در ادامه مطلب بخوانید.)