منتشر شده در سایت تابناک 

۱۱ شهریور  ۱۳۸۹

به اعتقاد «اوکتاويو پاز» ما همه نيروهايمان را به کار مي‌گيريم تا از بند تنهايي رها شويم. براي همين، احساس تنهايي ما اهميت و معنايي دوگانه دارد: از سويي آگاهي برخويشتن است که تنهاییم ، و از سوي ديگر آرزوي گريز از خويشتن و این دیالکتیک تنهایی است که در زندگی ما جاری است. از این روست که برای فرار از تنهایی به خانواده و جامعه رو می آوریم و در عین حال در خویشتن خویش تنهاییم.دوستان ما راهی برای فرار از تنهایی ما هستند. درون خانواده و جامعه نیز ارتباط ما چنین است.

 اما در دوران جدید و با حضور گسترده رسانه ها عرصه دیگری برای پایان یافتن تنهایی انسان رقم خورده و او تلاش می کند تا با قرار دادن خود در مسیر رسانه از آشفتگی ها ، تنیدگی ها و روزمرگی ها بگریزد. رسانه ها عضو جدید و دائمی خانواده ها هستند. زندگی امروز ما زندگی هم دلی و هم زبانی با رسانه هاست و بشر امروز برای رها شدن از تنهایی همیشگی، خود را به جانداری هم نفس با رسانه تبدیل کرده است. درست است که ما آنها را می خریم و در ظاهر مالک آنها هستیم، ولی درحقیقت عضوی به اعضای خانواده اضافه کرده ایم و نسبت جدیدی با او برقرار کرده ایم؛ این در حالی است که گمان می کنیم هر تصرفی می توانیم در آن داشته باشیم... (بقیه در ادامه مطلب و لینک زیر)

http://tabnak.ir/fa/pages/?cid=117725 

               گاهی

                            . نقطه که می گذارم ته خط

                                                                          شروع می شوی

                                                                                                            ...

دانشگاه بی آسمان ششمین پرونده ای بود که به یاری حی متعال و همراهی همکاران و دوستان برای هفته نامه خبری - تحلیلی پنجره تهیه نمودم. مطلبی که به قلم خودم و با عنوان علوم انسانی مبتنی بر عقلانیت شیعی منتشر شده را می خوانید و سه لینک مطالب مهم این پرونده را هم برای شما به نمایش می گذارم که امیدوارم آنها را هم مطالعه نمایید.

در سال‎هاي اخير، رشته‎‎هاي جديدي در دانشگاه‎‎هاي ايران تأسيس شده و در حال تعليم دانشجويان هستند. اين رشته‎‎ها در هر سه حوزه رياضي - فني، علوم تجربي و پزشكي و علوم انساني و اسلامي شكل گرفته‎اند؛ اما با توجه به اهميت علوم انساني در ايران پس از انقلاب اسلامي، حساسيت بيشتري روي رشته‎‎هاي نوپديد اين حوزه و تبعات تأسيس آن بوده است. شايد بسياري از رشته‎‎هاي جديد دو حوزه گذشته به گوش جامعه هم نرسيده باشد، اما نقل رشته‎‎هاي علوم انساني نقل محافل و مجالس حوزه عمومي جامعه بوده‎اند.
به‎نظر مي‎رسد علوم انساني از جهت اهميت در جامعه ما سه دوره پر تكاپو را پشت سر گذاشته است. نخست در روز‎هاي آغازين انقلاب اسلامي كه با انقلاب فرهنگي تلاش شد تا اين قبيل رشته‎‎ها به اصطلاح اسلامي شوند. اما اين حركت به چند دليل چندان عميق نبود:
الف- كارگزاران تغيير در آن روز‎ها كساني نبودند كه با عمق مباني اسلامي آشنا باشند و بتوانند سيستم فكري نويني را طراحي كنند. اكثر كارگزاران تغيير انقلاب فرهنگي جواناني بودند كه در پاكسازي سطح دانشگاه از عناصر ضد انقلاب موفق بودند، اما نتوانستند عقايد صحيحي را در جان جامعه دانشگاهي بنشانند. به‎عنوان مثال در اين جريان تغيير از انديشمندان حوزوي كه در علوم انساني تبحر داشتند چندان استفاده نشد. كساني چون آيت‎ا... شهيد مطهري، آيت‎ا... شهيد بهشتي، آيت‎ا... جوادي آملي، آيت‎ا... مصباح يزدي، آيت‎ا... العظمي خامنه‎اي و... البته دانشجويان به‎صورت جزاير پراكنده با اين بزرگواران در ارتباط بودند.
ب- محقق نشدن شعار پيوند واحد حوزه و دانشگاه به‎عنوان دو نهاد اصلي توليد علم در ايران هم يكي ديگر از دلايل ناموفق بودن جدي انقلاب فرهنگي در ايران است. اگر بپذيريم «السنخيه علت الانضمام» طبيعي است كه در روند وحدت حوزه و دانشگاه، علوم ديني قرابت بيشتري دارند به علوم انساني و مي‎بايست در اين حوزه تغيير جدي به‎وجود مي‎آمد و سپس به صورت تئوريك با ديگر حوزه‎‎ها پيوند برقرار مي‎شد. (بقیه را در ادامه مطلب بخوانید)

--------------------------------------------------------------------------------------

خشت اول

جامعه شناسی جامعه شناسی انقلاب اسلامی

علوم انسانی محور تمام علوم

من ، لب ، سکوت

 تو ، لب ، لبخند

                          من ، ابر ، باران

                           تو ، رنگ ، رنگین کمان

                                                             من ، شب ، قصه

                                                              تو ، خواب ، مهتاب

                                                                                          من ، اینجا ، دایره

                                                                                           تو ، آنجا ، خاطره

                                                             من ، سکون ، مجنون

                                                             تو ، رها ، لیلا

                             من ، دل ، دالّی

                             تو ، سفر ، مسافر

من ، شش ، هفت

تو ، روان ، دوان          

خيره به سمتم

دست به زير سر

مايل و متمايل

چشم دوخته

و منِ پسرِ آدم

سيب مي خورم

يا انگور

شايد گندم

دخترِ حواست

هبوط مي كنيم

در آغوش يكديگر

...

برمي خيزم

از خواب

گاهی وقت

و...

   وق...

      وقت...

         وقت ن...

            وقت ندارم

مزاحم نشوید

                  لطفا

۱.

اقتدا می کنم

به چشمانت

«لا اله الا انت...»

مشرک میشوم

تکبیرم : «دوستت دارم»

***

۲.

بدون بوسه من

با گونه سرخ می روی

در کوچه باغ های بالاشهر

گامهايت

دست تكان مي دهند

كفشهايت

به جدايي مي خواند

(دو بامداد – دوم شهریور 89 )